Kidulting jako ucieczka i status. Dlaczego dorośli wracają do zabawek?

Kidulting to trend, w którym dorośli kupują rzeczy kojarzone z dzieciństwem - figurki, pluszaki, Lego czy produkty marek takich jak Sanrio i viralowe Labubu. Ma w sobie wyraźne znamiona nostalgii, jednak za tym zjawiskiem stoi coś więcej niż tylko sentyment.

W świecie pełnym presji, decyzji i niepewności, tego typu przedmioty stają się formą regulowania napięcia. Współczesny konsument coraz częściej sięga po produkty, które niosą ze sobą takie emocje jak bezpieczeństwo, prostota, czy brak odpowiedzialności. Kidulting jest więc odpowiedzią na przeciążenie dorosłością.

Jednocześnie nie jest to zjawisko wyłącznie prywatne. Produkty tego typu są projektowane tak, by można je było pokazywać, kolekcjonować, eksponować. W efekcie stają się elementem tożsamości, komunikują coś o stylu życia, wrażliwości i przynależności do określonej grupy. W tym sensie mamy do czynienia z podwójną funkcją. Z jednej strony - ucieczka i komfort. Z drugiej - status i komunikacja społeczna.

Nie bez znaczenia jest również aspekt kolekcjonerski. Limitowane edycje, serie, warianty, wszystko to sprawia, że zakup nie tylko przestaje być jednorazowy, ale też daje wyobrażenie o opłacalności zakupu, czy wręcz jego inwestycyjnym charakterze, i w konsekwencji staje się procesem, który trudno zakończyć.

Kidulting wpisuje się więc w szerszy model emocjonalnej konsumpcji. Produkty nie są kupowane dlatego, że są potrzebne, ale dlatego, że coś „dają” na poziomie psychologicznym. I być może to właśnie jest jego istota.

Pozostaje jednak pytanie: czy to niewinna nostalgia, odpowiedź na przeciążenie współczesnością, czy może świadectwo niedojrzałości społeczeństwa, które coraz częściej ucieka od dorosłości szukając ratunku w konsumpcji pozbawionej odpowiedzialności?