#hopecore: czy nadzieja jest nam zabierana?

Jednocześnie instytucje, które powinny na nie odpowiadać - rządy, organizacje międzynarodowe czy korporacje, coraz częściej nie spełniają oczekiwań obywateli i konsumentów. W efekcie powstaje poczucie przeciążenia informacyjnego oraz braku sprawczości. W tym kontekście pojawia się trend określany jako #hopecore.

Jest to forma komunikacji, która koncentruje się na nadziei, sensie i emocjonalnym wsparciu, ale nie poprzez ignorowanie rzeczywistości, lecz poprzez jej bezpośrednie nazywanie. Dlatego, oprócz treści czysto pozytywnych, content typu hopecore odnosi się do tematów trudnych: systemowych nierówności, przemocy czy kryzysów politycznych. Nadzieja nie wynika tu z ignorancji lecz ze świadomego adresowania problemów.

W tym miejscu ujawnia się istotne napięcie. Platformy mediów społecznościowych, działające w ramach określonych regulacji i interesów, często ograniczają lub depriorytetyzują tego typu treści. Powodem jest ich klasyfikacja jako potencjalnie kontrowersyjnych lub niezgodnych z przyjętymi standardami dotyczącymi „bezpiecznego” przekazu. W efekcie treści, które dla użytkowników stanowią formę wsparcia i refleksji, są traktowane jako ryzykowne z perspektywy systemu.

Powstają w ten sposób dwa równoległe porządki komunikacyjne. Pierwszy, oddolny, w którym użytkownicy poszukują sensu poprzez konfrontację z rzeczywistością. Drugi, instytucjonalny, który preferuje przekaz neutralny, kontrolowany i pozbawiony napięcia.

Z perspektywy trendu konsumenckiego oznacza to przesunięcie w sposobie definiowania wartości treści. Odbiorcy nie poszukują już wyłącznie komfortu, lecz także odwagi i zdolności do poprawnego definiowania problemów. W tym sensie hopecore nie jest jedynie estetyką ani formą eskapizmu. Jest reakcją na brak zaufania do instytucji i próbą odzyskania kontroli nad sposobem rozumienia świata. Jest nadzieją w moc sprawczą takich osób jak my sami.