Czekolada dubajska: kiedy słodycz staje się statusem

Czekolada dubajska, czyli tabliczka wypełniona pastą z tahini, chrupiącymi nitkami kataifi i pistacjami, w krótkim czasie stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych produktów w mediach społecznościowych.

Trend zaczął się od jednego filmiku, w którym pokazane zostało wnętrze czekolady - zielona masa ze złocistymi włóknami. Charakterystyczny dźwięk łamania twardej powłoki czekoladowej, który pobudza zmysły na odległość, do tego faktura, kontrast kolorów - to był content gotowy do skopiowania. I miliony ludzi to właśnie zrobiło. Stając się produktem spożywczym, którego największą wartością jest... popularność. Jak to się wszystko wydarzyło?

Czekolada z Dubaju była przez długi czas trudno dostępna poza regionem Zatoki Perskiej. To tworzyło presję rzadkości: produkt, który istnieje, ale którego nie możesz mieć. Kiedy zaczął pojawiać się w Europie, najpierw w limitowanych dostawach, w kolejkach, po zawyżonych cenach, ta niedostępność tylko wzmocniła pożądanie.

Marka „dubajski" robi tu dodatkową robotę. Dubaj funkcjonuje w świadomości konsumentów jako synonim luksusu i nadmiaru. Produkt stamtąd automatycznie zyskuje aurę aspiracyjności, nawet jeśli jego składniki są proste i znane od wieków w kuchni bliskowschodniej.

Istotne jest też to, że czekolada dubajska wpisała się idealnie w trend małych nagród. Nie jest tania. Nie jest codzienna. Kupuje się ją jako wyróżnienie dla siebie, jako coś, o czym można powiedzieć „w końcu spróbowałam". To zakup z historią, nie impuls przy kasie.

Jednak najważniejsze jest coś innego: czekolada dubajska to produkt, który już w momencie zakupu zakłada, że zostanie pokazany. Niemal nikt nie delektuje się nią w ciszy. Rozpakowuje się ją, nagrywa, przełamuje przed kamerą. Smak jest tu dopełnieniem, ale treścią jest moment odkrycia.

Czekolada dubajska stała się fenomenem z powodu tego jak bardzo chciało się ją mieć, zanim jeszcze ktokolwiek wiedział, jak smakuje.